شعرهای سحر ذینلی

صدا نبایدهرز میرفت	یکشنبه ششم اردیبهشت 1388

سایه گاه دراز یا کوتاه پست یا بلند تکیه گاهی مطمئن دارد **** با کدام سنگ سایه ام را می زنی تیری که دلم را جا نمی گیرد هنوز می رود، می آید با کدام قدم، قدْم را اندازه میگیری؟ از کدام فاصله ی کنار رفته از لبی که ... صدایم را روی کولم گذاشتم بروم؟ و تمام نمی شوم و یادم نمی رود صدا نباید هرز میرفت از لای زخمی که استخوان می ترکاند و هنوز زخم جا برای تازه شدن دارد و من جا برای فروریختن که برای بلندی کمی بلندم و برای بالیدن هم مدتهاست خواب رفته ام از بهارم پیدا نیست؟

غلاف	چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1387

زبان به بند تو آمد ، غلاف خواهد کرد و هفت بند مرا اعتراف خواهد کرد کسی که در همه ی بندهای من جاریست صدای نبض مرا با تو صاف خواهد کرد منی که خونم اگر پاک شد به نیت عشق به خون، به راه تو دادن ، مصاف خواهد کرد اگر به قصد خود آویختم به آئینه هزار توی درون اختلاف خواهد کرد من از هجوم حقیقت تکانده خواهد شد هزار و یک نفس از تن خلاف خواهد کرد ولی صدای شکستن از استخوانم رفت تو آمدی به وجودم ، غلاف خواهم کرد!!